Another (Part 4)

posted on 29 Dec 2014 01:43 by vermillionend in FuyuNoKomorebi
คำเตือน : เกิน 25% เป็นการดำน้ำ
แปลมาจากหนังสือนิยาย

[หน้า 301]

น้ำตาเอ่อล้นออกมา

แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ากำลังขอโทษเรื่องอะไรอยู่

แต่คิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ไม่พูดออกไปไม่ได้ ก็เลยช่วยไม่ได้

“ขอโทษนะ……ฮึก ฮือๆ……”

ทานูกิที่ขู่โชวโกะอยู่ถอยไปก้าวนึง

พอยื่นมือไปก็ตกใจตัวสั่นแล้วแยกเขี้ยวใส่

ตอนนี้ร่างนั้นก็กำลังสั่นเทาอย่างรุนแรงอยู่เช่นกัน

------ไม่ใช่แค่โกรธ กำลังกลัวอยู่ด้วย

ทั้งที่เข้าใจอย่างชัดเจนแล้วแท้ๆ แต่ตัวเองกลับไม่สามารถช่วยได้ ทั้งเจ็บใจแล้วก็เศร้าใจ

กอนตะขยับตัวเข้ามาหาโชวโกะ

เลียแขนราวกับกำลังช่วยปลอบโยนที่ร้องไห้อยู่

เสียงคำรามค่อยๆเริ่มหายไปทีละน้อย เห็นได้ด้วยว่าพอเห็นโชวโกะซึ่งมองตัวเองแล้วร้องไห้ ก็ทำท่าลำบากใจทำอะไรไม่ถูกอยู่

“……กระซิก……”

สูดน้ำมูกเข้าไปแล้วเช็ดหน้า

ลูกทานูกิเดินโซเซเข้ามาหาด้วยท่าทางเหมือนกับจะล้ม พอเดินไปได้ซักพักก็ล้มลงไปแตะผิวดิน

 

[หน้า 302]

“อ๊ะ”

แม่ทานูกิวิ่งเข้ามา เลียแผลแล้วจากนั้นก็ร้องเสียงแหลมสูง

เป็นเสียงที่ท่าทางเศร้าๆ

“ขอดูหน่อยนะ ไม่เป็นไรหรอก”

หยิบผ้าขนหนูออกมาอีกครั้งแล้วพันไว้ที่แขน

ยื่นมือออกไปราวกับว่าถึงถูกกัดก็ไม่เป็นไร โดยตั้งใจจะใช้มือนั้นอุ้มขึ้นมา

“------อึก”

รู้สึกได้ถึงแรงกดที่ปลายแขนซึ่งผ่านผ้าขนหนูมาเช่นกัน        

กำลังกัดเข้าที่แขนของโชวโกะแล้วฝังเขี้ยวลงไปอยู่ ถึงอย่างนั้นก็ใช้มืออีกข้างหยุดกอนตะไว้ทั้งๆอย่างนั้น แล้วปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

ในไม่ช้าก็นำเขี้ยวออกห่างจากแขนของโชวโกะที่ไม่ต่อต้าน

เห็นแบบนั้นแล้วก็เลยถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

“ซาจิโกะจัง หยิบผ้าพันแผลให้หน่อยได้มั้ย ?”

“อะ------อื้อ”

ซาจิโกะซึ่งกำลังมองอยู่อย่างตกตะลึงนั้นเริ่มขยับตัวอีกครั้งราวกับถูกดีด

“เอ้า นี่”

 

[หน้า 303]

“ขอบคุณ”

รับมาแล้วคลายผ้าขนหนูออกจากมือ

พอใช้ผ้าพันแผลพันตัว ของสีแดงก็ค่อยๆแผ่ขยายออกไปช้าๆ

“ไม่เป็นไรเหรอ ?”

“……บางที คิดว่าคงจะไม่โดนกัดแล้ว”

“ระวังตัวด้วยสิยะ”

“อืม”

เพราะไม่มีความคิดที่จะต่อต้านแล้วงั้นเหรอ เลยอยู่ในสภาพที่ให้โชวโกะทำไปทั้งๆอย่างนั้น

พันให้ทางตัวลูกที่ท่าทางบาดเจ็บหนัก จากนั้นตอนที่กำลังจะพันให้ตัวแม่นั้นเอง ผ้าพันแผลก็หมดพอดี

“อ๊ะ”

กวาดสายตามองไปรอบๆว่ามีของอะไรที่ใช้แทนกันได้รึเปล่า แล้วก็ใช้ผ้าขนหนูที่ตัวเองถืออยู่พันตัวให้

คงจะดีกว่าไม่มีแน่นอน

“แล้ว ?  จะทำยังไงกับนี่งั้นเหรอ”

“ต้องเอาให้สัตวแพทย์ดู……”

“ก็อย่างนั้นล่ะ แต่จะพาไปยังไงเหรอ ?”

“ต้องทำอะไรซักอย่าง”

 

[หน้า 304]

คิดแค่เรื่องตามหา ไม่ได้คิดเลยว่าจะพาลงไปยังไง

ทางลูกคงจะอุ้มไปได้ แต่ทางแม่นั้นถึงจะตัวเล็กก็ท่าทางจะหนักอยู่พอตัว

“ถ้าขอให้เข้าไปในนี้ล่ะ ?”

ยื่นมือไปหาเป้ที่วางไว้บนพื้น

ที่ทานูกิซึ่งอยู่ในสภาพยอมให้ทำอย่างว่าง่ายขยับตัวก็คือตอนนั้นนั่นเอง

“อ๊ะ !”

รีบหันไปเพราะอาการตกใจของซาจิโกะ

ตอนนั้นสายไปเรียบร้อยแล้ว ทานูกิคาบหลังคอของลูกแล้วกำลังหนีไป

“รอเดี๋ยว !”

ยืนขึ้นโดยสะพายเป้ไว้ที่ไหล่ แล้ววิ่งตามหลังไป

“อ๊ะ !  ยัยบ้า อันตราย !”

ซาจิโกะรีบคว้าแขนไว้

“เอ๊ะ”

ขาที่ก้าวออกไปนั้นไม่สามารถหยั่งลงไปบนพื้นดินซึ่งน่าจะมีอยู่ถัดจากพื้นหญ้าแน่ๆไว้ได้

“วะ หวาๆ”

 

[หน้า 305]

ตอนที่เข้าใจว่าเหยียบพลาด ร่างกายของโชวโกะก็ร่วงลงมาจากบนทางลาดแล้ว

 

 

------ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้กันนะ ?

ความรู้สึกที่ร่วงลงมาลอยอยู่กลางอากาศนั้นคือชั่วพริบตา ร่างกายกลิ้งไปชนโน่นทีชนนี่ทีจนไม่รู้ทิศทางบนล่างซ้ายขวา

ตอนที่รู้สึกตัวก็ชนกับของที่เหมือนเบาะนุ่มๆ แล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้าผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ใบไม้ของต้นไม้อยู่

------ทำไมถึงไปได้ไม่สวยกันนะ

ปีที่แล้วสร้างปัญหาให้โคสุเกะมากมาย ตอนคดีหน้าร้อนซาคุยะซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเองก็ต้องเจอกับเรื่องหนักหนาสาหัส

ถ้าตัวเองทำได้ดีกว่านี้ล่ะก็อาจจะทำอะไรได้หลายอย่างก็ได้แท้ๆ

ตอนนี้เองก็เผลอสร้างปัญหาให้ซาจิโกะจนได้

เพื่อหยุดตัวเอง เลยคว้าแขนไว้……

“อ๊ะ”

แล้วเป็นยังไงบ้างกันนะ ?  พอรีบลุกขึ้นก็พบว่าซาจิโกะจับเอวของโชวโกะไว้แน่นราวกับกอดไว้

 

[หน้า 306]

“อูย เจ็บๆๆ……โธ่……มันอะไรกันเนี่ย”

“ดีจังเลย ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ก็เป็นอยู่เห็นๆเลยไม่ใช่เหรอไงยะ อ๊า โธ่ เลอะโคลนไปหมดเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย เป็นชุดที่คุณย่าซื้อให้แท้ๆ”

“บาดเจ็บรึเปล่า ?”    

“ไม่ย่ะ”

โล่งอกกับท่าทางหงุดหงิดที่เหมือนเช่นทุกครั้ง

กวาดสายตามองดูร่างกายของตัวเองด้วย แต่ดูเหมือนจะไม่บาดเจ็บ

ระหว่างทางที่มาก็ถูกทั้งคุณครูและอิโรฮะถามเรื่องชุด อาจเป็นเพราะใส่เสื้อผ้าทับไว้เป็นอย่างดีขนาดนั้นก็เป็นได้

“ยังไงก็เถอะ นั่นน่ะ ไม่เป็นไรเหรอ ?”

“นั่น……?”

ทิศทางที่ซาจิโกะชี้ไป------คือด้านหลังของโชวโกะ

“กอนตะ !”

ที่คิดว่าไปชนกับอะไรบางอย่างเข้านั้น ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นกอนตะ

คงวิ่งเข้ามาเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกของพวกโชวโกะ เพราะถูกเบียดอยู่ระหว่างโชวโกะกับต้นไม้เลยส่งเสียงร้องออกมาด้วยท่าทางอึดอัด

 

[หน้า 307]

“กอนตะ !  เป็นอะไรมั้ย ?”

พอโชวโกะออกห่างไป กอนตะก็เหยียดตัวเต็มที่ราวกับจะบอกว่าในที่สุดก็เป็นอิสระซักที

“……ดูเหมือน……จะไม่เป็นไรนะ”

“ดีจังเลย”

กอนตะไม่มีแม้แต่ท่าทางว่าได้รับบาดเจ็บ นอกจากแผลเก่าแล้ว อาจจะไม่บาดเจ็บอะไรแล้วก็เป็นได้

ในเวลาเดียวกับที่ได้ตกตะลึงเรื่องพลังชีวิตของยามาวาโระอีกครั้ง ก็โล่งใจว่าดีจริงๆที่ปลอดภัย

“ดูสิ โชวโกะ นั่น”

“เอ๊ะ”

คราวนี้เป็นทิศทางตรงกันข้าม------ชี้ไปบนทางลาดที่ร่วงลงมา

มีนัยน์ตาเล็กๆยื่นหน้ามองอยู่ตรงที่ไกลๆ

ทานูกิเมื่อกี้กำลังยื่นหน้ามองเข้ามาหาพวกโชวโกะที่ตกลงมาจากทางลาดอยู่

“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

“……ถึงพูดไปก็ไม่มีทางเข้าใจไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เจ้านี่ซะหน่อย”

“อืม แต่ว่า……”

 

[หน้า 308]

กลัวขนาดนั้นแล้วมุ่งความเป็นศัตรูไปหามนุษย์ ถึงอย่างนั้นตอนนี้ก็ยังอุตส่าห์รออยู่โดยไม่หนีไป

อาจจะไม่เข้าใจความหมายอะไรก็เป็นได้ อาจจะมองอยู่ด้วยเจตนาที่ต่างออกไปก็ได้

แต่ไม่อาจทนที่จะไม่พูดออกไปได้

ในไม่ช้าก็เบนสายออกห่างจากพวกโชวโกะ แล้วหายลับไปยังอีกฟากของทางลาด

“อ๊า ไปซะแล้ว ยังไงแบบนี้ก็ไม่ไหวแล้วล่ะ ตามไม่ทัน”

“……อืม”

พอมองลงมาที่ร่างของพวกตัวเองอีกครั้ง ก็พบว่าเต็มไปด้วยโคลนจนกลายเป็นสภาพย่ำแย่

ตรงทางลาดที่แดดส่องไม่ค่อยถึง ผืนดินที่เปียกไปด้วยน้ำค้างยามเช้านั้นตอนนี้ก็ยังเฉอะแฉะอยู่ทั้งๆอย่างนั้น

“กลับกันมั้ย ต้องอาบน้ำด้วย”

“……นั่นสิน้า จะบอกคุณย่าว่ายังไงดีนะ”

“ถ้าอย่างนั้นไปซักผ้าที่บ้านไหม ?”

“………………เฮ้ออ มีแต่ต้องทำแบบนั้นสิน้า……”

ไหล่ตกอย่างเหนื่อยใจกับข้อเสนอของโชวโกะ

 

[หน้า 309]

พอกลับมาถึงบ้านอิวานางะได้ด้วยวิธีการอะไรซักอย่าง ก็นั่งลงไปด้วยความอ่อนล้า

“กอนตะ ขอบคุณนะ”

พอพูดขอบคุณกอนตะซึ่งตามมาจนถึงบ้าน กอนตะก็ขดตัวเป็นวงกลมอยู่ตรงทางเข้าหน้าบ้าน

คงจะเหนื่อยแน่นอน

พักเหนื่อยอยู่ราวๆครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เริ่มขยับตัวไหว เลยต้มน้ำแล้วถอดเสื้อผ้าที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ

โคลนเข้าไปถึงชุดชั้นใน เลยหัวเราะให้กันว่าสภาพของพวกตัวเองย่ำแย่กว่าที่จินตนาการไว้

“แต่จะว่าไป”

ซาจิโกะพูดขึ้นโดยที่มือถือฝักบัวไว้ข้างหนึ่ง

เธอน่ะ ทำไมถึงได้ตั้งใจพยายามขนาดนั้นงั้นเหรอ ?”

“……ไม่รู้สิ”

“แต่ก็นะ ช่างมันละกัน”

ตรงส่วนที่มองไม่เห็นฟกช้ำ พออาบน้ำร้อนก็เจ็บแปล๊บขึ้นมา

ทว่า นั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่น่ารื่นรมย์ แต่เป็นความเจ็บปวดที่มีความรู้สึกสำเร็จอยู่ที่ไหนซักแห่ง

“รู้สึกว่าต้องไปให้ได้ยังไงไม่รู้”

“ทั้งที่แค่บังเอิญไปเห็นแวบเดียวเนี่ยนะ ?”

“……อืม”

 

[หน้า 310]

ในขณะที่ล้างโคลนที่ติดตามร่างกายออกก็นึกขึ้นได้

ตอนที่เห็นนัยน์ตาคู่นั้นได้คิดอย่างแรงกล้า คิดว่าจะปล่อยไว้เฉยๆไม่ได้เด็ดขาด

นั่นอาจจะเรียกได้ว่าเป็นผลตกค้างของคดี

ความแค้นและความเป็นศัตรูที่มีต่อมนุษย์------ในช่วงวันเวลาที่ยาวนาน หมู่บ้านนี้ได้ตกเป็นเป้าหมายของอะไรแบบนั้นเรื่อยมา

เป็นวงจรอันน่าเศร้าที่ต่อเนื่องมาตลอด ตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนที่โชวโกะจะเกิด

โคสุเกะกับซาคุยะได้ตัดให้ขาดไปแล้วก็จริง แต่ตัวโชวโกะนั้นยังไม่เข้าใจเท่าไรว่าตรงไหนคือจุดจบ

อาจจะจบลงไปแล้วจริงๆก็ได้ และอาจจะแค่เป็นเพราะไม่ได้เห็นตอนที่เรื่องยุติด้วยตัวเอง เลยไม่รู้สึกว่าจบลงไปแล้ว

แต่ว่า……

สูญเปล่าไปซะแล้ว เรื่องทั้งสองคนที่โชวโกะชอบที่สุดเคยพยายามลงไป

แน่นอนว่าตอนที่คิดแบบนั้นก็มีความร้อนรนที่บรรยายไม่ถูกเกินขึ้นเช่นกัน

อาจจะอยากตอบแทนบุญคุณทั้งสองคนที่ช่วยเหลือตัวเองไว้ก็เป็นได้

โชวโกะไม่อาจสรรหาคำพูดที่จะใช้แสดงสิ่งนั้นออกมาได้ เลยไม่สามารถถ่ายถอดไปได้อย่างราบรื่น

“ซาจิโกะจังน่ะ……”

“อะไรยะ”

“ทำไมถึงได้อุตส่าห์ตามมาด้วยงั้นเหรอ ?”

 

ตอนถัดไป

Comment

Comment:

Tweet