Another (Part 5)

posted on 30 Dec 2014 00:13 by vermillionend in FuyuNoKomorebi
คำเตือน : เกิน 25% เป็นการดำน้ำ
แปลมาจากหนังสือนิยาย

[หน้า 311]

“เรื่องแบบนั้นไม่รู้หรอกย่ะ”

ตอบมาทันควัน พูดย้อนมาหาโชวโกะอย่างรวบรัดขนาดที่ไม่มีทางรวบรัดไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

“อย่างงั้นเหรอ ?”

“เรื่องแบบนั้นถ้ารู้ก็คงไม่ต้องลำบากหรอกย่ะ แต่รู้ว่าถ้าปล่อยไว้ล่ะก็เธอจะไปคนเดียวอ่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าเป็นห่วงไม่ใช่เหรอไง”

“……เป็นห่วง……”

“ช่าย เธอเองก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ?  เป็นห่วงทานูกิที่บาดเจ็บก็เลยตามไป จากนั้นก็หาพบแล้วพยาบาลให้ได้ด้วย นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ?”

“……งั้นเหรอ อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้……”

นั่นเรียบง่ายมาก และเพราะแบบนั้นนี่ล่ะเลยก้องกังวานอยู่ในใจ

รู้สึกราวกับว่าของแข็งที่เคยอยู่ภายในอกได้ละลายหายไปเช่นกัน

“นั่นดีแล้วล่ะ”

“ไม่ใช่เหรอ ?”

“เปล่า ใช่แล้วล่ะ ……อืม ฉันเป็นห่วงมากๆเลย”

เพราะแบบนั้นเลยปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้

ตอนนี้ยังไม่พบคำพูดอื่น แต่ก็ตัดสินใจคิดว่าแบบนั้นดีแล้ว

 

[หน้า 313]

“จะว่าไปพอพูดถึงเป็นห่วงแล้ว เธอจำเรื่องที่คุณครูบอกมาก่อนหน้านี้ได้ไหม ?”

“……ก่อนหน้านี้ ?  เอ่อ……?”

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องเมื่อตอนไหน

เจอหน้าคุณครูแทบทุกวันด้วย ของอย่างคำเตือนจากคุณครูอะไรเนี่ยมีมากเป็นภูเขาเลากา

“เรื่องที่บอกว่าเด็กผู้หญิงให้ใส่บรามาซะน่ะ บางทีเธอก็ขี้เกียจเลยไม่ใส่ใช่ไหมล่ะ”

“……อู~……”

กดลงไปที่หน้าอกของตัวเองโดยไม่ตั้งใจ

คิดว่าไม่ใช่ความใหญ่ขนาดที่ต้องใส่ เลยไม่ได้ต้องการเป็นพิเศษอะไร และเป็นเรื่องที่อายจนไม่กล้าปรึกษาแม้แต่แม่ด้วย

เพราะมีอันที่ซื้อมาให้อยู่ นานๆทีก็เลยเอาอันนั้นมาใส่บ้าง แต่ก็เผลอคิดไปว่าถึงไม่มีก็ไม่ต่างกัน

“อะฮะฮะ หน้าแดงแป๊ดเลย”

“ซะ ซาจิโกะจังเองก็ไม่ใส่นี่นา”

“หลังๆมานี้ชั้นใส่นะยะ ก่อนหน้านี้ก็ให้คุณย่าเลือกให้ด้วย”

“อู~~”

เสียงหัวเราะของซาจิโกะซึ่งหัวเราะโชวโกะที่หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆกับเสียงน้ำฝักบัวไหลดังสะท้อนในห้องน้ำ

 

[หน้า 314]

ตอนที่เสื้อผ้าแห้งนั้น ดวงอาทิตย์ก็ย้อมเป็นสีแดงแล้ว

 

“งั้นกลับแล้วนะ”

“อื้อ วันนี้ขอบคุณนะ”

ส่งซาจิโกะตรงหน้าบ้าน

“ไม่เป็นไรย่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

“อื้อ บ๊ายบาย”

โบกมือแล้วซาจิโกะก็ออกวิ่งมุ่งหน้ากลับบ้าน------จากนั้นก็หยุดฝีเท้าลง

“นี่ โชวโกะ เธอเข้าใจอยู่แล้วสินะ ทานูกินั่น……บาดเจ็บหนักมากจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนั้น แน่นอนว่าเรื่องอยู่ได้นานน่ะคง……”

“………………อืม……”

เรื่องที่ว่านั่นคืออะไรนั้น ทั้งสองไม่อาจพูดออกมาได้อย่างชัดเจน

ความรู้สึกที่ว่าอยากพาไปให้สัตวแพทย์ดูกับความรู้สึกที่ว่าจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้นั้นกำลังขัดแย้งกันอยู่

เพราะเข้าใจอยู่แล้วว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากปรากฏการณ์แบบไหนนี่ล่ะ ถึงได้เห็นว่าเป็นภาพที่ดูน่าสงสัยด้วย

 

[หน้า 315]

“……งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ดี ไว้เจอกันนะ”

“อื้อ บ๊ายบาย”

คราวนี้กลับไปโดยไม่หันมา

 

……ด้วยเหตุนี้ การผจญภัยเล็กๆของโชวโกะกับซาจิโกะก็จบลง

ตอนที่นานๆครั้งแม่ทานูกิลงมาถึงที่ๆกอนตะอยู่นั้น จะเห็นได้ว่านำอาหารส่วนของลูกเข้าไปในภูเขาด้วย แต่……

ในช่วงที่ฤดูกาลเปลี่ยนผันมาถึงฤดูหนาวและคริสต์มาสใกล้เข้ามานั้นก็ไม่เห็นอีกแล้ว

 

“เด็กพวกนั้น จะสบายดีรึเปล่าน้า”

ถึงอย่างนั้น เมื่อมีโอกาสก็จะคุยเรื่องนั้นกับซาจิโกะ

“นั่นสินะ ตอนนี้เองก็คงหาของกินอยู่ในภูเขาไม่ใช่เหรอไง ?”

“ถ้าไม่ท้องว่างก็ดีหรอก”

“ลองขอให้กอนตะเอาอาหารไปส่งให้เป็นไง”

“นั่นก็ดีนะ คราวหน้าจะลองขอร้องดู”

คุยเรื่องแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยลองขอร้องไปจริงๆเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

[หน้า 316]

“น่า อย่างหนึ่งที่พูดได้คือ”

“หืม ?”

“……ความรู้สึกอ่อนโยนของโชวโกะ คิดว่าต้องส่งไปถึงแน่นอน”

“…………อื้อ ขอบคุณนะ”

นั่นเป็นเรื่องราวที่เล็กมากซึ่งเกิดขึ้นในช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง

 

 

Comment

Comment:

Tweet